Atelier Kim de Vries | Persoonlijk
307
archive,category,category-persoonlijk,category-307,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.6,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.5,vc_responsive

Mijn verhaal

Mijn allergrootste droom was een eigen bloemenwinkel. Al van kinds af aan. Ik kon niets anders bedenken dan de meest adembenemende bloemenwinkel te hebben in de regio. Toen ik 14 jaar oud was spatte deze droom uiteen, en was ik letterlijk de weg kwijt. Want wat nu?

Doen wat ik het allerliefste doe

Na de basisschool kozen we bewust voor een  groenopleiding. Ik weet nog dat mijn ouders zeiden dat ze daar wel een aantal gesprekken over gevoerd hebben samen – zij vonden het immers wel een “ding” dat ik naar een middelbare school ging waar een lager onderwijs gegeven werd dan waar ik advies voor kreeg. Maar dit is wat ik wilde. En dus ging ik naar een middelbare school waar de extra vakken in het pakket groen waren. Ik vond het te gek.

Na het behalen van mijn diploma ging ik naar het middelbaar beroepsonderwijs, waar ik wederom richting bloem & design ging. Dit was op mijn lijf geschreven: ik leerde alles over een eigen zaak, bloemen en planten, mocht toffe stages lopen en opdrachten maken. Dat het niveau lager was dan ik aankon heb ik nooit als vervelend ervaren – ik was in mijn element, ik deed helemaal wat ik het allerliefste deed. Totdat ik na een toffe stagedag thuis kwam en moeite had met ademen…

Mijn droom spatte uiteen

Mijn lichaam kon de strijd niet meer aan. Ongemerkt had ik een allergie ontwikkeld voor bloemen, en doordat ik er zo veel mee in aanmerking kwam – ik liep destijds 5 dagen stage en werkte 1 dag in een bloemenzaak – liep het emmertje snel vol. Ik zat ‘s avonds nog op de eerste hulp met een opgezwollen gezicht, hals en handen en kreeg een paardenmiddel om de zwellingen tegen te gaan. En na vele onderzoeken ook het advies van de artsen om iets anders te gaan doen, want ik zou alleen met hele zware medicatie, die een aanslag zouden zijn op mijn organen, nog bloemiste kunnen zijn. Mijn wereld stortte in.

Als ik er nu aan terugdenkt voel ik nog steeds het verloren gevoel dat ik had. Ik wist oprecht niet wat ik moest doen. Mijn baantje moest ik opzeggen, ik moest stoppen met school. Alles wat ik deed omdat het zo mezelf was, stopte.

ik hervond mijn spark

Natuurlijk keken we meteen naar andere opties. En in het nieuwe schooljaar belande ik uiteindelijk op een economische opleiding. Vreselijk. Ik was er goed in, want daarom kozen we hiervoor, maar ik vond het dodelijk saai. Na dat jaar vonden we een opleiding waar kunst, interieur en fotografie samen kwamen. En eindelijk voelde ik weer een sprankeling. Dit ging ik doen!

Ik ontdekte een passie voor kunst. Kunstgeschiedenis was veruit mijn lievelingsvak en ik zat dan ook graag in de collegezaal. Fotografie ontdekte ik ook, want net als de oude meesters kon ik door fotograferen schilderen met licht. Wow! Na mijn studie besloot ik niet verder te gaan studeren, ik wilde graag op eigen benen staan en samen met mijn vriend – nu mijn man – een huis kopen. Ik werkte voor verschillende werkgevers in de interieurbranche. Fotograferen en musea bezoeken deed ik veelvuldig in mijn vrije tijd. Ik zette kleine bedrijfjes op, de ondernemer in mij was aangewakkerd. Ik merkte dat ik erg veel energie kreeg van ‘mijn eigen ding doen’. Ik kon creëren, en wat had ik dat gemist!

living the dream

Toen ik samen met mijn collega’s in 2015 op straat kwam te staan zei mijn man tegen mij: “lieverd als je nu niet gaat doen wat je altijd het liefste doet, doe je het nooit meer.” Het beste advies dat ik ooit heb gekregen! Ik ging naar de Kamer van Koophandel, schreef mezelf in als fotograaf en begon voor mezelf. Doordat ik geen fijn gevoel kreeg van een uitkering gaf ik mezelf een half jaar de tijd om mezelf van een goed inkomen te voorzien. Door die druk moest ik wel. Ik zocht naar een mentor, vond deze en werkte keihard aan mijn skills. Ik fotografeerde alles wat ik maar kon fotograferen. Ik merkte al snel dat ik mensen fotograferen het allerleukste vind. En ik rolde de bruidsfotografie in. In 3 jaar tijd heb ik ontzettend veel bruiloften mogen fotograferen, wat te gek was – maar een enorme aanslag op ons privé leven. Ik voelde dat ik dit anders wilde doen: onze kinderen werden zo snel groot en het het overgrote deel van de zomervakantie was ik aan het werk.

Begin 2017 besloot alleen nog maar vrouwen te fotograferen. Gaandeweg had ik ontdekt dat ik het in me heb om het allermooiste in vrouwen naar boven te halen, dat ik ze kan laten zien hoe ik ze zie. Hierdoor merkte ik dat hun zelfvertrouwen en zelfliefde zulke sprongen nam dat ze meer vanuit vertrouwen gingen handelen. Ik voelde dat ik hier meer mee moest doen en om naar mijn gevoel te luisteren. Na verschillende coachingstrajecten ontdekte ik mijn vermogen om verhalen te vertellen. Dit inzicht heeft mij zoveel gebracht. Door ondernemende vrouwen te helpen ontdekken wat er zichtbaar mag worden en omhoog halen wie zij in essentie zijn is er zoveel meer mogelijk! Iedere vrouw heeft de wereld iets te bieden, en het is een doodzonde als dat niet gedeeld wordt!

Mijn verhaal met de wereld delen is hier een onderdeel van. Ik weet heel goed hoe het is om niet meer te weten wie je bent. Om jezelf opnieuw te moeten uitvinden. Maar dit geeft mij in mijn huidige leven zoveel wilskracht, ervaring en toewijding om andere vrouwen hiermee te helpen! Ik leef en werk nu vanuit mijn intuïtie. Ik kan oprecht zeggen dat ik nu doe wat ik het allerliefste doe.

x Kim

Double Bronze

Met best een beetje trots kan ik vandaag vertellen dat één van de meest gerespecteerde jurypanels in de fotografie industrie mijn 2 ingestuurde foto’s allebei heeft beloond met een bronzen award in The Portrait Masters Competition 2018!

Deze twee awards heb ik ontvangen in de Contemporary Portrait categorie en hierbij heb ik de High Professional Standard behaald. Bij de jurering is er gelet op styling, compositie, focus, belichting, connectie, poseren, nabewerking, techniek en presentatie.

Het zou best kunnen dat het stukje hierboven je helemaal niets zegt,  gekke Engelse woorden, rare vaktermen… Waarschijnlijk voor de fotografen onder ons welbekend terrein, toch zal ik het uitleggen.
De categorie is het deel van de wedstrijd waar mijn beeld onder valt. Er zijn verschillende categorieën, zoals creatief portret, familie en kinderen. De foto’s die ik heb ingestuurd vallen onder de “Contemporary Portrait” categorie – vrij vertaald: hedendaags portret. Een moderne stijl van portretteren.
High Professional Standaard betekend dat de foto’s die ik heb ingestuurd van hoge professionele kwaliteit zijn, gemeten aan de standaard opgezet door mijn mentor Sue Bryce. Je hoeft alleen maar naar haar awards lijstje te kijken om te ontdekken dat zij één van de meest gerespecteerde en succesvolste portret fotograaf uit de industrie is. Daarnaast is er gejureerd op algehele techniek en de specifieke technieken waar een goed portret aan moet voldoen.

De juryleden zijn een ongelofelijke groep zeer gerespecteerde, internationale professionals, wie samen meer dan 100 jaar ervaring hebben in zowel het winnen als jureren van gelijkwaardige wedstrijden én in het runnen van een succesvolle fotobusiness.

Het behalen van de professionele standaard als portretfotograaf was één van mijn grootste doelen voor 2018. Naast de verhuizing begin 2017 naar onze huidige locatie aan de Langebuurt in Uitgeest, zijn deze awards meer dan een kroon op mijn harde werk van de afgelopen jaren. Iets waar ik heel erg trots op ben!

Ik wil heel graag Fleur bedanken voor de fantastische visagie en haarstyling. En natuurlijk Josie en Maartje omdat ik zulke toffe portretten van hen heb mogen maken. Want zonder mijn lieve, mooie klanten, zou het niet zo’n feestje zijn! Want een feestje is het; ik geloof namelijk dat je alle overwinningen op jezelf moet vieren. Daarom staat er, as we speak, een taartje in de koelkast 😉 !

Echt

Vandaag is mijn verjaardag. 33 jaar ben ik geworden. Dat vier ik officieel morgen, met taart en visite. Maar vandaag stiekem ook een beetje, door samen met mijn gezin uit eten te gaan in ons favoriete restaurant. Op een verjaardag ga ik ook altijd een beetje terug in de tijd. Ik hou ervan om even op een rijtje te zetten wat er is gebeurd. Als ik terug kijk op de afgelopen, laten we zeggen, 25 jaar dan valt het me op dat ik niet alleen als Kim ben gegroeid: van meisje naar vrouw, maar ook mijn gedachtes en conditionering is aan verandering onderhevig. En dat merk ik vooral aan de laatste 3 jaar.

Voordat ik als zelfstandige werkzaam was, leefde ik vooral van buiten naar binnen. Ik deed er alles aan om leuk gevonden te worden, maakte me altijd druk over wat anderen van mij vonden. Als ik ergens heel blij van werd dan toetste ik dat eerst aan mijn omgeving: zou het wel geaccepteerd worden, wat zullen ze wel niet van me denken? Ik was altijd bang dat er achter mijn rug om over mij gepraat zou worden. Ik had een functie bij een werkgever waar ik niet meer paste. Maar mijn baan zorgde ervoor dat ik mijn rekeningen kon blijven betalen. Mijn uiterlijk was ook altijd een hot-item. Want was ik niet te dik, had ik een mooi kapsel, zat mijn make-up wel goed, had ik de juiste kleren aan…

Ik leef nu andersom, van binnen naar buiten. Ik leef op intuïtie, werk vanuit mijn gevoel. Als het niet goed voelt wat ik doe, stop ik ermee. Als iedereen tegen mij zegt dat het echt een heel stom idee is, terwijl ik er 100% in geloof, ga ik er gewoon mee door. Als ik nu iets doe, of het nu werk of privé is, het past bij me. Ik word er blij van en het geeft me zelfvertrouwen. Terugkijkend was ik hiervoor niet vanuit mezelf bezig en dat maakte me ongelukkig. Het was een periode waar ik nu een dikke streep onder heb gezet. Deze omslag ging niet vanzelf, daar was (en is nog steeds elke dag) hard werk voor nodig. Ik lees enorm veel. Geen romans, maar boeken die mij helpen bij elk vraagstuk dat mij bezig houdt. We noemen het hier thuis gekscherend mijn “zelfhulpboeken-verslaving”. Pagina na pagina kan ik verslinden, alle informatie tot mij nemend als een spons. Ook kom ik elke maand samen met een Mastermind groep. Een hele fijne groep “like-minded” onderneemsters waarbij we elkaar ondersteunen in onze business. Ik ga naar seminars en volg coachingstrajecten. Het is mijn reis naar de persoon die ik wil zijn. Ik vertrouw hierdoor meer en meer in mezelf, en kan mezelf veel meer liefde geven.

Begin dit jaar maakte ik samen met mijn beste vriendin mijn jaarlijkse Vision Board. Op dat bord stond onder andere dat ik graag 10 kilo wilde afvallen. Dat klinkt misschien gek: accepteren wie je bent en dan toch willen afvallen. Maar het was voor mij een logisch gevolg van mijn manier van leven. Ik kon enkel en alleen gelukkig zijn met wie ik ben als ik mijn lichaam gezond hou. Nu, op mijn 33ste verjaardag is het gelukt. En ik voel me geweldig. Ik kan van mezelf houden en in de spiegel zeggen dat ik mezelf mooi vind. Mijn nieuw hervonden zelfliefde zorgt ervoor dat ik vrolijker en zelfverzekerder ben, iets wat mijn omgeving ook merkt! Ze zien dat ik straal, dat het goed gaat en dat ik een veel leuker persoon ben. Zo bijzonder wat zelfliefde met je kan doen!!!

En dat vier ik vandaag met deze foto. Een foto (bijna) puur natuur. Geen foundation, concealer, blush, highlighter, lippenstift, geen retoucherende Photoshop handelingen… Het enige dat ik aan make-up draag is een beetje mascara, een wenkbrauwpotloodje en lippenbalsem. En natuurlijk de juiste belichting. Je kunt de vlekjes en onzuiverheden op mijn huid zien, maar het is wie ik ECHT ben. Deze foto weerspiegelt waar ik voor sta: “hou van wie je bent, omarm jouw schoonheid en je zult zien dat het je heel veel zal brengen!” 

Zelfacceptatie

zelf acceptatie

Als je mijn atelier en blogs al wat langer volgt, weet je dat ik vaak praat over zelfacceptatie. Maar hoe zit dat eigenlijk bij mezelf?

Ik heb jaren lang mijn benen verborgen, zelfs al was het strakblauw en 39 graden, je had mij nooit in een jurkje met blote benen gezien. Gerelateerd daaraan: mijn gewicht. Jaren geleden woog ik op mijn allerzwaarst 93 kilo. En hoeveel kilo ik ook afviel, ik bleef onzeker over mijn lichaam. Na 2 zwangerschappen heb ik van beide kindjes nog wat kilo’s hangen her en der. 93 heb ik niet meer aangeraakt, maar toch ben ik voor het goede nog wel een beetje te zwaar… En helaas, was er na mijn zwangerschappen bar weinig meer over van mijn haardos. Dunne strookjes bros haar hingen op mijn hoofd, nog zo’n onzekerheid.

Nu, een aantal jaar verder, heb ik mezelf geaccepteerd zoals ik ben. En ben ik niet tevreden dan kijk ik hoe ik in actie kan komen om wel weer happy te zijn. Nu loop ik heerlijk over straat met blote benen in een mooi jurkje. Mijn lifestyle heb ik veranderd waardoor er, langzaam maar zeker, steeds wat meer kilo’s verdwijnen. Als ik nu in de spiegel kijk ben ik trots en blij met mijn lichaam. Het wordt steeds een beetje sterker en die ontwikkeling maakt me blij. En wat betreft mijn haar: daar help ik de natuur een klein handje bij. 😉
Maar deze stappen kan ik alleen maken omdat ik heb geaccepteerd wie ik ben. Hopen en dromen over een killerbody en een jaloersmakende bos haar helpt mij niet verder, omarmen van wie ik ben wel.

Deze foto is 3 jaar geleden gemaakt. Op het moment dat ik hem voor het eerst zag vond ik de foto verschrikkelijk. Een onderkin, veels te dikke wangen, piekerig en plat haar… Vandaag is dit één van mijn meest dierbaarste foto’s. Nu zie ik een jonge moeder die samen met haar kinderen ontzettend veel plezier maakt. Kinderen die nog klein zijn (want: mán wat gaat de tijd hard) en hun moeder knuffelen na een lange dag van huis te zijn geweest. Dit is de manier waarop ik herinnerd wil worden, als moeder die knuffelde met haar kindjes, die gewoon ongecompliceerd plezier maakte samen met hen. Die gewoon mama was. Wees lief voor jezelf!