Atelier Kim de Vries | Mijn verhaal
23487
post-template-default,single,single-post,postid-23487,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.6,vertical_menu_enabled,paspartu_enabled,menu-animation-line-through,side_area_uncovered,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.5,vc_responsive

Mijn verhaal

Mijn allergrootste droom was een eigen bloemenwinkel. Al van kinds af aan. Ik kon niets anders bedenken dan de meest adembenemende bloemenwinkel te hebben in de regio. Toen ik 14 jaar oud was spatte deze droom uiteen, en was ik letterlijk de weg kwijt. Want wat nu?

Doen wat ik het allerliefste doe

Na de basisschool kozen we bewust voor een  groenopleiding. Ik weet nog dat mijn ouders zeiden dat ze daar wel een aantal gesprekken over gevoerd hebben samen – zij vonden het immers wel een “ding” dat ik naar een middelbare school ging waar een lager onderwijs gegeven werd dan waar ik advies voor kreeg. Maar dit is wat ik wilde. En dus ging ik naar een middelbare school waar de extra vakken in het pakket groen waren. Ik vond het te gek.

Na het behalen van mijn diploma ging ik naar het middelbaar beroepsonderwijs, waar ik wederom richting bloem & design ging. Dit was op mijn lijf geschreven: ik leerde alles over een eigen zaak, bloemen en planten, mocht toffe stages lopen en opdrachten maken. Dat het niveau lager was dan ik aankon heb ik nooit als vervelend ervaren – ik was in mijn element, ik deed helemaal wat ik het allerliefste deed. Totdat ik na een toffe stagedag thuis kwam en moeite had met ademen…

Mijn droom spatte uiteen

Mijn lichaam kon de strijd niet meer aan. Ongemerkt had ik een allergie ontwikkeld voor bloemen, en doordat ik er zo veel mee in aanmerking kwam – ik liep destijds 5 dagen stage en werkte 1 dag in een bloemenzaak – liep het emmertje snel vol. Ik zat ‘s avonds nog op de eerste hulp met een opgezwollen gezicht, hals en handen en kreeg een paardenmiddel om de zwellingen tegen te gaan. En na vele onderzoeken ook het advies van de artsen om iets anders te gaan doen, want ik zou alleen met hele zware medicatie, die een aanslag zouden zijn op mijn organen, nog bloemiste kunnen zijn. Mijn wereld stortte in.

Als ik er nu aan terugdenkt voel ik nog steeds het verloren gevoel dat ik had. Ik wist oprecht niet wat ik moest doen. Mijn baantje moest ik opzeggen, ik moest stoppen met school. Alles wat ik deed omdat het zo mezelf was, stopte.

ik hervond mijn spark

Natuurlijk keken we meteen naar andere opties. En in het nieuwe schooljaar belande ik uiteindelijk op een economische opleiding. Vreselijk. Ik was er goed in, want daarom kozen we hiervoor, maar ik vond het dodelijk saai. Na dat jaar vonden we een opleiding waar kunst, interieur en fotografie samen kwamen. En eindelijk voelde ik weer een sprankeling. Dit ging ik doen!

Ik ontdekte een passie voor kunst. Kunstgeschiedenis was veruit mijn lievelingsvak en ik zat dan ook graag in de collegezaal. Fotografie ontdekte ik ook, want net als de oude meesters kon ik door fotograferen schilderen met licht. Wow! Na mijn studie besloot ik niet verder te gaan studeren, ik wilde graag op eigen benen staan en samen met mijn vriend – nu mijn man – een huis kopen. Ik werkte voor verschillende werkgevers in de interieurbranche. Fotograferen en musea bezoeken deed ik veelvuldig in mijn vrije tijd. Ik zette kleine bedrijfjes op, de ondernemer in mij was aangewakkerd. Ik merkte dat ik erg veel energie kreeg van ‘mijn eigen ding doen’. Ik kon creëren, en wat had ik dat gemist!

living the dream

Toen ik samen met mijn collega’s in 2015 op straat kwam te staan zei mijn man tegen mij: “lieverd als je nu niet gaat doen wat je altijd het liefste doet, doe je het nooit meer.” Het beste advies dat ik ooit heb gekregen! Ik ging naar de Kamer van Koophandel, schreef mezelf in als fotograaf en begon voor mezelf. Doordat ik geen fijn gevoel kreeg van een uitkering gaf ik mezelf een half jaar de tijd om mezelf van een goed inkomen te voorzien. Door die druk moest ik wel. Ik zocht naar een mentor, vond deze en werkte keihard aan mijn skills. Ik fotografeerde alles wat ik maar kon fotograferen. Ik merkte al snel dat ik mensen fotograferen het allerleukste vind. En ik rolde de bruidsfotografie in. In 3 jaar tijd heb ik ontzettend veel bruiloften mogen fotograferen, wat te gek was – maar een enorme aanslag op ons privé leven. Ik voelde dat ik dit anders wilde doen: onze kinderen werden zo snel groot en het het overgrote deel van de zomervakantie was ik aan het werk.

Begin 2017 besloot alleen nog maar vrouwen te fotograferen. Gaandeweg had ik ontdekt dat ik het in me heb om het allermooiste in vrouwen naar boven te halen, dat ik ze kan laten zien hoe ik ze zie. Hierdoor merkte ik dat hun zelfvertrouwen en zelfliefde zulke sprongen nam dat ze meer vanuit vertrouwen gingen handelen. Ik voelde dat ik hier meer mee moest doen en om naar mijn gevoel te luisteren. Na verschillende coachingstrajecten ontdekte ik mijn vermogen om verhalen te vertellen. Dit inzicht heeft mij zoveel gebracht. Door ondernemende vrouwen te helpen ontdekken wat er zichtbaar mag worden en omhoog halen wie zij in essentie zijn is er zoveel meer mogelijk! Iedere vrouw heeft de wereld iets te bieden, en het is een doodzonde als dat niet gedeeld wordt!

Mijn verhaal met de wereld delen is hier een onderdeel van. Ik weet heel goed hoe het is om niet meer te weten wie je bent. Om jezelf opnieuw te moeten uitvinden. Maar dit geeft mij in mijn huidige leven zoveel wilskracht, ervaring en toewijding om andere vrouwen hiermee te helpen! Ik leef en werk nu vanuit mijn intuïtie. Ik kan oprecht zeggen dat ik nu doe wat ik het allerliefste doe.

x Kim

No Comments

Post a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.