In mijn vorige blog heb je kunnen lezen over de start van The Artist’s Way.
Deze week staat in het teken van beginnen, routine’s kweken en opdrachten maken. In het eerste deel van dit blog beschrijf ik waar het inhoudelijk over gaat, in het tweede deel mijn uitvoering. 

Tegelijkertijd met het sluiten van alle horeca en scholen door de uitbraak en preventie van het Coronavirus, begon ik met The Artist’s Way van Julia Cameron. Het 12-weekse programma biedt een kader om (opnieuw) in contact te komen met je creativiteit en autonome inspiratie. Een toevallige samenloop van omstandigheden, de wereld dwingt nu naar binnen te keren – en dit programma geeft hiervoor extra handvaten. Via dit blog deel ik heel graag mijn bevindingen, om te delen en misschien zelfs wel te inspireren.

Ben ik een Schaduwkunstenaar?

Het hoofdstuk van deze week gaat over veiligheid terugvinden. Julia schrijft over schaduwkunstenaars – maar wat zijn dat nu eigenlijk? Volgens Julia zijn schaduwkunstenaars personen die hun ouderlijke angsten bij die van henzelf voegen en daardoor hun dromen opgeven, ze denken in ‘maar alsen’ en door het ontbreken van ouderlijke aanmoedigen weten zij misschien niet eens dat ze artiest zijn. Vaak zijn zij opgevoed in het besef dat kunstenaar zijn, in welke vorm dan ook, niet iets is dat op henzelf van toepassing is. Deze schaduwkunstenaars zijn vaak personen met een talent, maar door negatieve overtuigingen, die van henzelf of door de omgeving ‘ingebakken’ overtuigingen, kiezen ze voor een ander beroep – terwijl zij juist de cheerleaders zijn van kunstenaars die bewust voor het kunstenaarschap hebben gekozen. Het leven als schaduwkunstenaar, een leven waarin je dus eigenlijk niet doet wat je hart je ingeeft, kan dan ook ontevreden aanvoelen – zelfs spijtig. Schaduwkunstenaars voelen dat ze iets willen, schrijven, schilderen, muziek maken, acteren, dansen, maar nemen zichzelf niet serieus genoeg om dit toe te laten. 

Herken ik mezelf hierin? Ja. Dat is het korte antwoord. Anderzijds heb ik in mijn leven en werk de vrijheid om te mogen en kunnen doen wat ik wil – en zou ik die ruimte kunnen claimen. En daar zit voor mij de crux: durf ik dat? Durf ik die ruimte te claimen, geef ik mezelf de tijd om te ontdekken? Ik moet er ook even bij vermelden dat ik wel aan de ‘kunstenaars’ benoemingen moest wennen, want vind ik mezelf een kunstenaar? Nee, wel een artiest. Ik gebruik dan ook liever die term, maar tja, what’s in a name?  

Maar goed, ik ben dus een schaduwkunstenaar, hoe ga ik van de schaduwkant naar het licht? Volgens Julia met babystapjes. Met op 1: jezelf serieus nemen als kunstenaar – op een zachte manier. Zij vergelijkt jezelf laten creëren met leren lopen. Eerst kruipen, dan babystapjes. En daarbij jezelf niet laten ontmoedigen door meningen van anderen, en ook belangrijk, die van jezelf. Stop met vergelijken, stop met het masochisme. Een zin waar ik nog vaak over nadacht na week 1 was: ‘Bedenk dat je, om als kunstenaar te herstellen, bereid moet zijn een slechte kunstenaar te zijn.’ Hoe vaak willen we niet te snel, willen we meteen een meesterwerk maken. Of dat nu om beeld gaat, een marketingplan, een liedje of een taart. Ik kon mezelf er in iedergeval heel goed mee identificeren. 

bewapenen

De angst voor het onbekende is een veel geziene blokkade in de mens. Want meestal voelen we ons veiliger bij wat we kennen, dan bij het nieuwe waarbij we niet weten hoe het zal gaan. Ik noem het altijd schapenstemmetjes: ‘maar wat zal er dan gebeuuuuren?’ of ‘moet je dat nou wel doeeeen?’. Daarbij doen negatieve overtuigingen ook nog eens een grote duit in het zakje, bijvoorbeeld over het niet in staat zijn om een goede boterham te verdienen met artiest zijn. Voor mij geldt dat ik het tegendeel al heb ‘bewezen’ met mijn fotografie business – waar ik toch goed van kan leven. Maar ik begrijp dat het over het algemeen wel voor waar wordt aangenomen. Julia zegt dat negatieve, diepgewortelde overtuigingen je bang houden. Zij noemt het ook wel de of-of-denkwijze. Je kunt ofwel financieel succes hebben, of een kunstenaar zijn. Niet beide. Maar dat is niet zo, want je kunt wel degelijk een financieel succesvol kunstenaar zijn, maar de blokkade verblindt. Deze is namelijk in staat om je irrationeel bang te maken. Deze, misschien wel dwaze, angst zichtbaar maken en benoemen is eng, en daar houden we niet van. Zo houden we dus, onbewust misschien wel, onze blokkades in stand.

Affirmaties zijn de bewapening tegen deze blokkades. Affirmaties zijn positief geformuleerde zinnen over een overtuiging. Eigenlijk praat je positief tegen jezelf – en volgens Julia helpt dit in de strijd tegen de blokkades. Op het moment dat je gaat werken met affirmaties, kan het best zo zijn dat een stemmetje in je hoofd zegt: ‘hahaha, echt niet’ of ‘wie denk jij wel dat je bent?!’. Dit noemt zij de Censor. Dit is je onderbewuste dat hele rottige dingen kan uitkramen. Maar het komt ergens vandaan, deze Censoruitbarstingen hebben een oorsprong. Misschien een onhandige opmerking van een ouder, of een klasgenootje uit de brugklas… 

OCHTENDPAGINA’s

Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik mijn wekker niet een half uur eerder heb gezet. Ik ben gaan schrijven op het moment dat ik wakker werd. Door de quarantine zitten we toch thuis, hoeven we nergens heen, en ik moet er ook nog een beetje aan wennen dat we allemaal thuis zijn. Maar ik keek elke dag weer uit naar de ochtendpagina’s. Het was een beetje gek in het begin om gewoon maar te gaan schrijven. Soms over het weer, soms over wat ik die dag ervoor had gedaan – maar 3 pagina’s volkrijgen was niet moeilijk. Er blijkt toch meer in mijn hoofd rond te dwalen dan dat ik zelf van te voren dacht. Het bracht me zelfs rust: omdat ik eerst even lekker een moment voor mezelf had, zonder meteen in de ontbijt stress te duiken. Heerlijk! 

Affirmaties

Na de ochtendpagina’s schreef ik mijn affirmaties. Uit de lijst die in het boek staat koos ik er 1. Deze schreef ik soms 1x op, soms ook vaker. Het was de opdracht goed te luisteren naar de Censor en zijn uitbarstingen op te schrijven. In het begin vond ik dat moeilijk. Verzin ik dit nu? Hoor ik dit echt? Het is echt een oefening om te luisteren naar wat je wordt ingegeven. Nu negatief, maar ik denk oprecht dat die negatieve stem de positieve stem soms overschreeuwt. En met het opschrijven van die uitbarstingen komt de tweede opdracht: draai ze om naar een positieve affirmatie en kijk of je kunt herleiden waar deze vandaan komen.   

Opdrachten

Elke week heeft ook een aantal opdrachten, buiten de ochtendpagina’s, affirmaties en artist date. Deze week stond er een flink aantal opdrachten op het programma. Ik vertel over diegenen die op mij het meeste indruk maakten, of het meeste in mij los maakten. Zo maakte ik een aantal keer een reis door de tijd. Drie oude vijanden van mijn creatieve gevoel van eigenwaarde moest ik een plek op papier geven. Gedetailleerde verslagen van personen, ‘monsters’, uit mijn verleden. Ik moest er alles over opschrijven: de ruimte waarin het zich voltrok, hoe mensen naar mij keken, wat ik voelde, wat mensen zeiden of juist niet. Maar ik moest ook 3 kampioenen en een stukje aanmoediging uit het verleden opschrijven. Ik vond het een fikse opdracht, die mij echt weer even terug liet gaan in de tijd en waarbij ik die situatie en het gevoel weer herleefde.
Een andere opdracht was denkbeeldige levens. Als ik nog vijf meer levens te leven had, wat zou ik dan in elk daarvan doen? Hoe leuk en simpel deze opdracht ook leek, ik vond het een pittige. Want wat zou ik dan doen? En wat zegt dat dan over het leven dat ik nu leef? Leef ik dat dan niet in volle potentie. Oh, mijn hoofd ging er met me vandoor. Uiteindelijk, in 3 dagen tijd, kreeg ik 5 denkbeeldige levens op papier. Het was de bedoeling om er 1 uit te kiezen, en deze week een beetje zo te leven. Ik had onder andere chef-kok op mijn lijstje staan. Ik hou van koken én van eten, dus maakte ik een cake. Met in mijn hoofd een innerlijke Miljuschka pratend tegen een camera. 
De laatste opdracht die ik hier behandel is de brief aan mijn innerlijke verdediger. Echt een (h)eerlijke, emotionele opdracht om te doen. In de woorden van je gewonde kunstenaar-kind een brief schrijven aan jezelf. Ik kon er heel erg lekker mijn ei in kwijt. En mezelf een hart onder de riem steken, mezelf aanmoedigen. Hoe suf en gek het ook klinkt, door in de brief te zetten: ‘Ontdek maar, doe maar, je weet wat je moet doen, ik ben trots op je!’ merkte ik een verschil bij mezelf. Deze opdrachten zijn krachtig in al hun eenvoud.

artist date

Ik vertelde al over de crux: durf ik mezelf de ruimte te geven, durf ik die te claimen? Met het hele Corona-isolatie-gebeuren, was het echt een uitdaging om mij die tijd niet af te laten nemen. Helemaal alleen was ik ook niet, en een echte date was het ook niet. Maar het is me gelukt om meerdere keren in de afgelopen week iets te doen waarmee ik mezelf kon voeden. Zo heb ik die bewuste cake gebakken, aquarel tekeningen gemaakt, gelezen, een aflevering Marie Kondo gekeken en in de tuin gewerkt. En het was verrassend hoe fijn het was om zo bewust bezig te zijn, mijn hoofd kwam tot rust en er kwam ruimte voor inspiratie. Eerlijk is eerlijk: ik kijk wel uit naar de volgende artist date, eentje die ik wel van plan ben helemaal alleen te doen. 

CHECKLIST

De checklist is een opdracht aan de hand van 3 vragen: heb je je ochtendpagina’s gedaan en hoe was dat? Heb je je aan je artist date gehouden, wat heb je gedaan en hoe voelde dat? En zijn er deze week nog andere dingen aan de orde geweest die belangrijk zijn voor je herstel? Je maakt de checklist aan het einde van de week. Het is de bedoeling dat je zo specifiek mogelijk je antwoorden formuleert – zodat je hiermee ook je voortgang kunt monitoren. Het is eigenlijk een soort wekelijkse conclusie.
Op de laatste vraag: overig, was voor mij de Corona-isolatie wel echt van belang. Allemaal thuis, bijna 0 eigen tijd, alle werkgerelateerde opdrachten die zijn komen te vervallen en wat te doen, onzekerheid? Wat ik heel erg merkte dat ik niet vanuit paniek ging, maar meteen in de rust schoot. Natuurlijk af en toe een gevoel van onmacht, maar ik kon het laten zijn. Ik kon naar binnenkeren op de momenten waarop ik iets voor mezelf deed. Ik kon werken aan zelfreflectie, lezen en ontwikkeling. En ik denk dat het geen toeval is dat ik juist nu begonnen ben met The Artist’s Way. 

 

In mijn volgende blog: week 2!

Heb ik je geïnspireerd? Koop jouw boek dan hier en doe mee!

 

0 Comments

Trackbacks/Pingbacks

  1. DE START VAN MIJN 12 WEEKSE THE ARTIST'S WAY - Kim de Vries fotografie - […] ‘Een gevoel van veiligheid terugvinden’ is de titel van week 1, de start van mijn creatieve herstel. Mijn verwachtingen…

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *