Atelier Kim de Vries | Zelfacceptatie
22384
post-template-default,single,single-post,postid-22384,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.6,vertical_menu_enabled,paspartu_enabled,menu-animation-line-through,side_area_uncovered,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.5,vc_responsive

Zelfacceptatie

zelf acceptatie

Als je mijn atelier en blogs al wat langer volgt, weet je dat ik vaak praat over zelfacceptatie. Maar hoe zit dat eigenlijk bij mezelf?

Ik heb jaren lang mijn benen verborgen, zelfs al was het strakblauw en 39 graden, je had mij nooit in een jurkje met blote benen gezien. Gerelateerd daaraan: mijn gewicht. Jaren geleden woog ik op mijn allerzwaarst 93 kilo. En hoeveel kilo ik ook afviel, ik bleef onzeker over mijn lichaam. Na 2 zwangerschappen heb ik van beide kindjes nog wat kilo’s hangen her en der. 93 heb ik niet meer aangeraakt, maar toch ben ik voor het goede nog wel een beetje te zwaar… En helaas, was er na mijn zwangerschappen bar weinig meer over van mijn haardos. Dunne strookjes bros haar hingen op mijn hoofd, nog zo’n onzekerheid.

Nu, een aantal jaar verder, heb ik mezelf geaccepteerd zoals ik ben. En ben ik niet tevreden dan kijk ik hoe ik in actie kan komen om wel weer happy te zijn. Nu loop ik heerlijk over straat met blote benen in een mooi jurkje. Mijn lifestyle heb ik veranderd waardoor er, langzaam maar zeker, steeds wat meer kilo’s verdwijnen. Als ik nu in de spiegel kijk ben ik trots en blij met mijn lichaam. Het wordt steeds een beetje sterker en die ontwikkeling maakt me blij. En wat betreft mijn haar: daar help ik de natuur een klein handje bij. 😉
Maar deze stappen kan ik alleen maken omdat ik heb geaccepteerd wie ik ben. Hopen en dromen over een killerbody en een jaloersmakende bos haar helpt mij niet verder, omarmen van wie ik ben wel.

Deze foto is 3 jaar geleden gemaakt. Op het moment dat ik hem voor het eerst zag vond ik de foto verschrikkelijk. Een onderkin, veels te dikke wangen, piekerig en plat haar… Vandaag is dit één van mijn meest dierbaarste foto’s. Nu zie ik een jonge moeder die samen met haar kinderen ontzettend veel plezier maakt. Kinderen die nog klein zijn (want: mán wat gaat de tijd hard) en hun moeder knuffelen na een lange dag van huis te zijn geweest. Dit is de manier waarop ik herinnerd wil worden, als moeder die knuffelde met haar kindjes, die gewoon ongecompliceerd plezier maakte samen met hen. Die gewoon mama was. Wees lief voor jezelf!

No Comments

Post a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.